Kovacs vrijdag 09-10-15 Metropool Hengelo

 Op vrijdag avond haast ik mij op de fiets naar de Metropool in eigen woonplaats. Voor het eerst heb ik mijn heerlijke nieuwe winterjas aan waar ik niet lang van kan genieten want het blijkt namelijk helemaal nog niet koud genoeg te zijn.

Kovacs zonder voorprogramma staan vanavond op de bune om 21:00. Sinds een jaar of vier heb ik besloten dat het kopen van cd’s wel erg 1999 is en luister ik via Spotify naar mijn favoriete muziek. Kovacs klinken als een mix van Amy Winehouse en James Bond themes, spannend.

Het publiek is ‘volwassen’, laat ik het netjes verwoorden, en ik vraag mij af of ik een opvlieger van mijn eerste biertje ervaar of dat het daadwerkelijk ontzettend warm is in de Jupiler zaal. We genieten van de eerste klanken van cello en viool die een bekende melodie in een klassiek jasje gieten. Prachtig, maar er wordt teveel aan onze volwassen oortjes gedacht. Achterin blijven de mensen kletsen. Terwijl een mp3-tje speelt ontwikkelt zich een heel spektakel van licht en schaduwbeelden op het doek dat op het podium staat. Vol verwachting klopt ons hart want de opmerking ‘nou, nu mag ze wel een keer verschijnen’ van een vrouw achter mij, drukt precies uit wat ik ook dacht. Toch laat ik me niet verleiden tot haastige spoed, men moet ook een beetje leren genieten van een goede opbouw in deze snelle email en smart phone tijd.

Tijdens de eerste noten van Sharon schuifel ik nog even een beetje meer naar links om te kijken of ze echt zelf alles zingt, en inderdaad.. een prachtig eigen geluid dat alleen de hare kan zijn. Sympathiek stelt ze zichzelf voor en verwelkomt het publiek, alleen na de eerste paar nummers mis ik de theaterstoeltjes al en worden mijn benen moe. De band speelt te netjes wat waarschijnlijk veroorzaakt wordt door kliktracks en Sharon zingt als op Spotify. Het optreden heeft na een percussionist die ook piano en trompet speelt geen verrassende elementen en na mijn derde biertje beginnen mijn vader en ik lollig te doen over het kleffe stel dat voor ons staat. Sharon kondigt het laatste nummer aan en ik deel mijn vader mee dat ik dit nummer al eens eerder heb gehoord vanavond. Vol trots en bijna lijkend op een echte fan… maar nee het kinkt alleen als elk ander nummer. De cd is afgespeeld en de band maakt een buiging.

                                           podiuminfo.nl

Leuk is nog wel dat de band signeert na afloop. 23:00 in Hengelo, ‘tijd om het centrum onveilig te maken’ zeg ik voor de grap tegen mijn vader. Sharon kan nog een hoop voor elkaar krijgen met haar unieke stem maar zonder techniek en meer emotie sterft de band een eenzame dood.