Kovacs zonder voorprogramma staan vanavond op
de bune om 21:00. Sinds een jaar of vier heb ik besloten dat het kopen van cd’s
wel erg 1999 is en luister ik via Spotify naar mijn favoriete muziek. Kovacs
klinken als een mix van Amy Winehouse en James Bond themes, spannend.
Het publiek is ‘volwassen’, laat ik het netjes
verwoorden, en ik vraag mij af of ik een opvlieger van mijn eerste biertje
ervaar of dat het daadwerkelijk ontzettend warm is in de Jupiler zaal. We
genieten van de eerste klanken van cello en viool die een bekende melodie in
een klassiek jasje gieten. Prachtig, maar er wordt teveel aan onze volwassen
oortjes gedacht. Achterin blijven de mensen kletsen. Terwijl een mp3-tje speelt
ontwikkelt zich een heel spektakel van licht en schaduwbeelden op het doek dat
op het podium staat. Vol verwachting klopt ons hart want de opmerking ‘nou, nu
mag ze wel een keer verschijnen’ van een vrouw achter mij, drukt precies uit
wat ik ook dacht. Toch laat ik me niet verleiden tot haastige spoed, men moet
ook een beetje leren genieten van een goede opbouw in deze snelle email en
smart phone tijd.
Tijdens de eerste noten van Sharon schuifel ik
nog even een beetje meer naar links om te kijken of ze echt zelf alles zingt,
en inderdaad.. een prachtig eigen geluid dat alleen de hare kan zijn. Sympathiek
stelt ze zichzelf voor en verwelkomt het publiek, alleen na de eerste paar
nummers mis ik de theaterstoeltjes al en worden mijn benen moe. De band speelt
te netjes wat waarschijnlijk veroorzaakt wordt door kliktracks en Sharon zingt
als op Spotify. Het optreden heeft na een percussionist die ook piano en
trompet speelt geen verrassende elementen en na mijn derde biertje beginnen
mijn vader en ik lollig te doen over het kleffe stel dat voor ons staat. Sharon
kondigt het laatste nummer aan en ik deel mijn vader mee dat ik dit nummer al
eens eerder heb gehoord vanavond. Vol trots en bijna lijkend op een echte fan…
maar nee het kinkt alleen als elk ander nummer. De cd is afgespeeld en de band
maakt een buiging.
podiuminfo.nl
Leuk is nog wel dat de band signeert na
afloop. 23:00 in Hengelo, ‘tijd om het centrum onveilig te maken’ zeg ik voor
de grap tegen mijn vader. Sharon kan nog een hoop voor elkaar krijgen met haar
unieke stem maar zonder techniek en meer emotie sterft de band een eenzame
dood.
